Kujerê rûyê te ez im
Çi xweliyê li serê xwe bikim
Min bi zêde ji te hezkirinekê
Rûyê xwe kuşt.

Niha min bizanibûya
Bexçeyê xwedayê kêfê li ku ye
Ya min ê rûyê te bibira bêxçe
Ya jî min ê bexçe kişandibûya rûyê te
Dîn bim
Bavê min kêfê nebîne
Dêya min bê zarok bimîne
Tu
Axx… dikim nakim xem î tu
Kêra ku di hûr ê min de yî.

Ku hezkirina min xem neanibûya rûyê te
Min ê niha ji te hez kiribûya
Çi bikim?
Dikim nakim xem ji rûye te nayê xwar
Mêze
Kerwanên kenînê hatin borîn
Celebê keçikên çavliken
Ji te re awir anîn
Wan herdu etarên cêwî
Ji Dara Hênê kişmîşên şahiyan anîn
Bazirganên porr û kevirên şûşe
Almasa rûkeniya qîza padşahê Misrê anîn

Mêze
Şimikfiroşên Fille
Ji hemama Senema Serhedê
Coteke şimikên reqsa dîlberan anîn
Seyîsên hespên evîndaran
Ji şeydayê
Hespên prensên keçikan anîn
Fêlbaza ku dikeve ruh û cinnan diqewirîne
Kenê kozmîk anî
Û min di nava parsûyên hesinî de
Dilê ku tenê yê te be anî

Mêze
Dêya min xesûyeke ku ji bûka xwe re dimire ye
Bavê min xezûrekî ku ji bûka xwe re dîn dibe ye

Aaax… yara ku hezkirina min rûyê wê xwariye
Mêze dikim hîn jî kevirên sar ji rûyê te dibarin

Hîn jî meymûna reş a lêv dirêj kiriye rûyê te
Hîn jî rol e
Budela ye
Kuştiyê hezkirina min rûyê te
Nazê dilîze
Derewê dilîze
Şeva şevê rûyê te
Mêze
Heyva hêvînema dilîze

Dîn bim
Bavê min nemîne
Dêya min bişewite
Tu bimirî
Tu bimirî.

Ferîd Xan
(11.10.2004/Eksprêsa Venlo/Münster)
Ji pirtûka Klîpa Marên Birçî