Te lê, karîna vegotina te.
Ji zarrokên xweşik, ji lehengan re.
Te lê, karîna vegotina te,
Ji bênamûs, ji bêfamê rewşê re,
Derewa qehpe re.

Li dû hev bûn çend zivistanên reş,
Gur radiket, çûk radiket, zindan radiket.
Li der gerdûnek xwişe-xwiş diherrikî...
Tenê ez raneketim,
Çend biharên bengîn,
Min qeyd kevnar kirin ji hesreta te.
Wey ez gulen xwînê bi porrê te ve kim,
Geh li wî alî
Geh li vî alî...

Te lê, ku bikarim biqîrrim te,
Bîrên bêbinî,
Stêra dişemite,
Heta rasthatina qirşê niftikekê,
Pêla herî tenha ya okyanûsê
Qirşê niftikeke ketî.

Wenda kiriye efsûna hezên pêşiyê,
Wenda kiriye yên ramûsan,
Bêpar e, ji şevên nişka ve daketine,
Tu lê, min bikariya tu vegotiya...
Nebûna te, navê din ê Dojehê ye
Diqerisim, negire çavên xwe...

Ahmed Arif
Werger: Sîmar Masîcanik